Henryk Dudek
Biografia
Urodził się 7 września 1896. Był synem Jakuba i Zofii z d. Pollak. Przed 1914 ukończył gimnazjum. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył jako wachmistrz w 2 pułku ułanów. Po kryzysie przysięgowym służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Pobito pod Rarańczą z połowy lutego 1918 r. był internowany w Synowódzku.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 7. pułku artylerii polowej. Za czyny wojenne otrzymał Virtuti Militari. Ukończył studia z tytułem inżyniera. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 106. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 3. pułk artylerii ciężkiej. Następnie pełnił służbę w 7 pap w Częstochowie. 31 marca 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 76. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Jako oficer tej jednostki na przełomie lat 20. i 30. był przydzielony do Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W trakcie kursów tej szkoły wojskowej był oficerem, a następnie dowódcą I baterii szkolnej podczas III Kursu (1928–1929) oraz dowódcą 8 baterii artylerii polowej podczas V Kursu (1930–1931). 2 grudnia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 35. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W latach 30. został awansowany do stopnia podpułkownika artylerii. 18 maja 1939 roku został przeniesiony do 10 Kaniowskiego pułku artylerii lekkiej w Łodzi na stanowisko kwatermistrza. W 1938 roku zajmowane przez niego stanowisko zostało przemianowane na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku. 29 sierpnia 1939 roku, po mobilizacji pułku, pozostał w garnizonie na stanowisku dowódcy Oddziału Zbierającego Nadwyżki. W nocy z 5 na 6 września 1939 roku ewakuował się ze swoim oddziałem do Warszawy, a następnie na wschód. 22 września w rejonie Małoryty dołączył do Zgrupowania „Brzoza”, w którym objął funkcję dowódcy artylerii. 26 września Zgrupowanie „Brzoza” zostało przeformowane w 50 Dywizję Piechoty. Do 27 września pełnił obowiązki dowódcy artylerii dywizyjnej. Przebywał w niewoli niemieckiej w oflagach IX B Weilburg, XI A Osterode oraz II C Woldenberg.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4458; Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1938) „za zasługi w służbie wojskowej”; Krzyż Niepodległości; Krzyż Walecznych – dwukrotnie.