Janusz A. Dobrowolski
Biografia
Janusz A. Dobrowolski urodził się 6 maja 1942 roku w Rzeszowie. W 1955 ukończył szkołę podstawową, a w 1959 Liceum im. ks. Stanisława Konarskiego w Rzeszowie. W tym samym roku podjął studia na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1965, zdobywając tytuł magistra inżyniera elektronika.
1 marca 1965 został przyjęty na staż asystencki w Katedrze Układów Elektronicznych PW, a rok później objął stanowisko asystenta. W 1973 obronił pracę doktorską z zakresu analizy mikrofalowego generatora z diodą Gunna i uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W latach 1973–1980 pracował jako asystent w Instytucie Podstaw Elektroniki PW. W roku akademickim 1974/75 odbył staż naukowy w University of Manitoba, Winnipeg, Kanada.
We wrześniu 1980 roku Rada Wydziału Elektroniki PW nadawała mu stopień doktora habilitowanego nauk technicznych za rozprawę pt. "Komputerowe metody projektowania obwodów mikrofalowych" i powołała go na stanowisko docenta. Od 1979 do 1983 roku był zastępcą dyrektora ds. naukowo-badawczych Instytutu Podstaw Elektroniki PW oraz równocześnie kierownikiem Zakładu Układów i Aparatury Mikrofalowej. W latach 1983–1984 pracował w University of Manitoba, Winnipeg, prowadząc zajęcia dydaktyczne i prace naukowe w dziedzinie anten mikrofalowych.
Po powrocie do Polski kierował Zakładem Układów i Aparatury Mikrofalowej Instytutu Systemów Elektronicznych PW do 2012 roku. W 1987 roku został ponownie mianowany zastępcą dyrektora ds. naukowo-badawczych, a od grudnia 1990 roku kierował Instytutem Podstaw Elektroniki (później Instytutem Systemów Elektronicznych, a od 1997 roku Instytutem Systemów Elektronicznych PW). Pełnił funkcję dyrektora do 2005 roku. Tytuł profesora uzyskał w 1992 roku, a od 1997 roku był profesorem zwyczajnym Politechniki Warszawskiej.
Działalność naukowa Dobrowolskiego koncentruje się na teorii i technice mikrofalowej, w szczególności na komputerowych metodach projektowania obwodów mikrofalowych, elektronice mikrofalowej i monolitycznych mikrofalowych układach scalonych – projektowaniu i pomiarach.
Wykładał na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych, Wydziale Fizyki Teoretycznej i Matematyki Stosowanej oraz na Wydziale Mechaniczno-Energetyczno-Lotniczym. Jest członkiem Sekcji Sygnałów, Układów i Systemów Elektronicznych oraz Sekcji Mikrofal Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN, a także Fellow IEEE.
Ważne publikacje obejmują liczne monografie i podręczniki z zakresu mikrofal oraz prace z projektowania obwodów i wzmacniaczy. Wypromował 6 doktorów nauk technicznych. Otrzymał liczne nagrody i odznaczenia, m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1999), Złoty Krzyż Zasługi (1986) i Medal Komisji Edukacji Narodowej (2007).
W Politechnice Warszawskiej pełnił także funkcje kierownika Zakładu Układów i Aparatury Mikrofalowej Instytutu Systemów Elektronicznych PW (1979–2012) oraz dyrektora Instytutu Systemów Elektronicznych PW (1990–2005).