Jerzy Bandrowski
Biografia
Jerzy Bandrowski urodził się 22 stycznia 1883 roku w Rzeszowie w rodzinie Juliusza Mariana i Heleny z Kadenów. Był bratem Juliusza i Tadeusza Bandrowskich.
Studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim i slawistykę na uniwersytecie w Pradze. Debiutował jako nowelista w warszawskim Kurierze Porannym w 1902. W 1909 redagował humorystyczny Kurier Świąteczny. W 1910 we Lwowie nawiązał współpracę ze Słowem Polskim, którą kontynuował po powrocie z Rosji. W latach 1915–1919 przebywał w Rosji. Był wiceprezesem Polskiego Komitetu Wojennego, który zorganizował Dywizję Syberyjską, walczącą przeciw bolszewikom. Zajmował się redagowaniem broszur patriotycznych dla żołnierzy. Po powrocie do Polski mieszkał we Lwowie. Następnie przeniósł się do Poznania i nawiązał współpracę z Kurierem Poznańskim.
Jesienią 1926 r. przybył do Jastarni jako korespondent Kuriera Poznańskiego. Zamieszkał w domu miejscowego rybaka Dawida Długiego (dziś ulica Bałtycka 28). Podczas pobytu na Półwyspie Helskim J. Bandrowski obserwował życie codzienne ludności rybackiej, spędzając z nią wolny czas. Podjął także współpracę z wejherowskim periodykiem Kleka, do którego pisał m.in. wiersze o tematyce morskiej. W czasie II wojny światowej wysiedlili go z Poznania Niemcy, wówczas przeniósł się do Krakowa.
W zbeletryzowanym pamiętniku Przez jasne wrota zawarł swe wspomnienia z pobytu w Rosji. Do wspomnień z tego okresu wrócił również w powieściach Pielgrzymi, Krwawa chmura, Czerwona rakieta i Wściekłe psy.
Pisał powieści obyczajowe, a także książki dla dzieci, np.: W kraju orangutanów i rajskich ptaków (1922), Na polskiej fali (1927). Pisywał także powieści sensacyjne w formie scenariuszy filmowych Przygody komendanta Wilczka (1929). W 1951 wszystkie jego utwory zostały wycofane z polskich bibliotek oraz objęte cenzurą.
6 listopada 2011 roku odsłonięto w Jastarni na ścianie domu zamieszkiwanego J. Bandrowskiego tablicę upamiętniającą.