Julian Hochfeld
Biografia
Julian Hochfeld urodził się 16 sierpnia 1911 w Rzeszowie jako syn Wilhelma i Franciszki. W latach 1930–1934 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie związał się ze ruchem socjalistycznym jako członek i działacz ZNMSiP PPS; był m.in. redaktorem młodzieżowego pisma socjalistycznego Płomienie i współautorem programowej publikacji lewicy socjalistycznej: Gospodarka, polityka, taktyka, organizacja socjalizmu.
Po ukończeniu studiów w Krakowie kontynuował je w paryskiej École des Sciences Politiques. Po powrocie do kraju został jednym z redaktorów związanego z KPP legalnego Dziennika Popularnego.
Wojenne lata spędził najpierw w Związku Sowieckim, potem w 2 Korpusie na Bliskim Wschodzie i wreszcie w Londynie, skąd powrócił do kraju w 1945. Zaraz po powrocie przystąpił do pracy politycznej. Został posłem do Krajowej Rady Narodowej, a następnie do Sejmu Ustawodawczego i do Sejmu PRL I oraz II kadencji; był członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego koncesjonowanej PPS, przewodniczącym Związku Parlamentarnego Polskich Socjalistów, redaktorem naczelnym Przeglądu Socjalistycznego i Robotnika, prezesem spółdzielni wydawniczej Wiedza.
W 1948 oznaczała wymuszoną czystkę polityczną; Hochfeld przeszedł do pracy naukowej. Jako profesor Szkoły Głównej Planowania i Statystyk oraz Szkoły Głównej Służby Zagranicznej wykładał teorię rozwoju społecznego, a następnie materializm dialektyczny i historyczny. W 1951 objął kierownictwo Zakładu Materializmu Historycznego na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w latach 1952–1956 kierował zespołowymi badaniami nad przeobrażeniami bytu i świadomości klasy robotniczej w Polsce.
W latach 1948–1954 był zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR, był także posłem na Sejm. W okresie przemian politycznych 1956, w miesiącach poprzedzających tak zwany polski październik, Hochfeld angażował się w linię demokratyzacji. W latach 1957–1958 był wiceprzewodniczącym Klubu Poselskiego PZPR. Zajmował się zagadnieniami parlamentaryzmu w polskim systemie politycznym i rozwoju demokratycznej samorządności; odwoływał się do polskiej myśli socjalistycznej i dorobku myślicieli.
W latach 1957–1959 kierował Polskim Instytutem Spraw Międzynarodowych. Jednocześnie do czasu wyjazdu do Paryża (1957–1962) prowadził studia nad marksistowską teorią społeczeństwa i socjologią stosunków politycznych, tworząc na Uniwersytecie Warszawskim Katedrę Socjologii Stosunków Politycznych i redagując jedyne w krajach demokracji ludowej pismo Studia Socjologiczno-Polityczne.
Ostatni okres życia spędził jako zastępca dyrektora departamentu nauk społecznych UNESCO w Paryżu. Zmarł na atak serca w Paryżu i został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A28-tuje-5).
Żonaty z Anną Anielą z domu Bohuszewicz (1922–1988).