Juliusz Ludwik Zygmunt Kaczorowski
Biografia
Juliusz Ludwik Zygmunt Kaczorowski urodził się 16 lutego 1909 w Rzeszowie. Był synem Marii i ojca, który był adjunktem, a ukończył II Państwowe Gimnazjum w Rzeszowie. Następnie studiował teologię we Lwowie i ukończył seminarium duchowne we Lwowie oraz studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1932 otrzymał święcenia prezbiteratu. W latach 30. był wikariuszem i katechetą w Stanisławowie aż do końca istnienia II Rzeczypospolitej w 1939.
Po agresji ZSRR na Polskę i wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez Sowietów w 1940, skazany na pięć lat pracy w obozie, a następnie zesłany do Workuty. Około 1940/1941 przebywał w łagrze Potma koło Uchty, później w Kniaź-Pohost. Na mocy układu Sikorskiego-Majskiego z 30 lipca 1941 odzyskał wolność w lutym 1942. Zgłosił się do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa i w jej szeregach został kapelanem. Po ewakuacji armii do Iranu w 1943 pełnił funkcję spowiednika w obozie polskich uchodźców w Teheranie, a później w klinice medycznej. Wraz z II Korpusem przebył szlak przez Bliski Wschód do Włoch i brał udział w kampanii włoskiej, w tym w bitwie o Monte Cassino jako kapelan 31. Kompanii Sanitarnej.
Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii i posługiwał w tamtejszych parafiach. W 1947 pracował w Hardwick, a od 1948 w Forest Town. Od 1948 do 1962 sprawował funkcję prałata i proboszcza Polskiej Parafii w Mansfield i okolicy. W 1958 zamieszkiwał przy Z. Spencer Street w Chesterfield. W 1962 przeniósł się do Loughborough. Otrzymał tytuł kanonika. Przeszedł na emeryturę w 1984. Zmarł 18 maja 1988. Został pochowany na cmentarzu Laxton Hall.