Karol Błaszkowicz
Biografia
Karol Błaszkowicz urodził się 1 listopada 1894 roku w Rzeszowie jako syn Jana i Katarzyny z domu Książak. W 1904 roku rozpoczął naukę w II Gimnazjum w rodzinnym mieście. W czerwcu 1913 ukończył klasę VIII i zdał egzamin dojrzałości z odznaczeniem.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach Armii austriacko-królewskiej. Jego oddziałem macierzystym był 3 pułk artylerii fortecznej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1915. Na stopień porucznika rezerwy awansował ze starszeństwem z 1 listopada 1917.
21 stycznia 1919 w Przemyślu objął dowództwo nowo sformowanej 1 baterii 2 pułku artylerii ciężkiej (od czerwca 1919 1 bateria 4 pułku artylerii ciężkiej). Na jej czele 5 marca wyruszył na front ukraiński. W walkach z Ukraińcami brał udział do połowy lipca, po czym odszedł z baterią do odwodu Frontu Wołyńskiego, a później 2 Armii. W maju 1920 razem z 1 baterią został przetransportowany na Front Północny, gdzie walczył z bolszewikami. 12 czerwca ostrzeliwał most na Berezynie pod Żarnówką, mimo trudnych warunków obserwacji. 9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 4 dywizjonie artylerii ciężkiej w Kaliszu, a od października 1921 w 8 pułku artylerii ciężkiej w Grudziądzu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 221. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Później został przeniesiony do 9 pułku artylerii ciężkiej w Siedlcach. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 89. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W styczniu 1925 został przydzielony do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu na stanowisko instruktora grupy dowódców dywizjonów w Strzeleckiej Szkole Artylerii. W listopadzie 1925 przeniesiony do kadry oficerów artylerii przy Departamencie III Ministerstwa Spraw Wojskowych z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku w Obozie Szkolnym Artylerii (później Centrum Wyszkolenia Artylerii) w Toruniu. Z dniem 1 listopada 1930 przeniesiony do 14 pułku artylerii polowej w Poznaniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1931 i 25. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W sierpniu 1931 przeniesiony do Szefostwa Uzbrojenia Okręgu Korpusu Nr V (później 5 Okręgowe Szefostwa Uzbrojenia) w Krakowie na stanowisko szefa. W marcu 1932, w tym samym stopniu i starszeństwie oraz 1. lokatą, został przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku. Z dniem 31 marca 1933 został przeniesiony do Szkoły Zbrojmistrzów (od 1935 Szkoła Uzbrojenia) na stanowisko komendanta. Na stopień pułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 1. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. Na stanowisku komendanta szkoły pozostawał do 1939.
31 sierpnia 1939, po ogłoszeniu mobilizacji powszechnej, objął stanowisko naczelnego szefa służby uzbrojenia w Kwaterze Głównej Naczelnego Wodza i wziął udział w kampanii wrześniowej. 18 września 1939 przekroczył granicę z Rumunią i został internowany w Târgoviște. W lutym 1941 został przekazany władzom niemieckim i jako jeniec wojenny osadzony w Oflagu VI E Dorsten. W kwietniu tego roku został przeniesiony do Stalagu XI A Altengrabow i skierowany do Szpitala Przeciwgruźliczego dla jeńców wojennych w Tangerhütte.
W 1922 w Grudziądzu ożenił się z Heleną Marią Kuźniar (1897–1962).