Kazimierz Juliusz Tadeusz Dworak

Ur. 7 stycznia 1895 w Rzeszowie. Uczęszczał do gimnazjum w Wiedniu, gdzie w 1913 roku zadał egzamin dojrzałości. W 1917 ukończył Akademię Wojskową w Wiedniu. W Krakowie ukończył studia prawnicze, a następnie jako oficer kawalerii służył w armii austriackiej. Po wybuchu I wojny światowej dostał się do niewoli włoskiej, a następnie wstąpił do Armii Polskiej we Francji gen. Hallera, gdzie od grudnia 1918 do marca 1919 był dowódcą szwadronu w 3. pułku szwoleżerów. We Francji ukończył kurs Sztabu Generalnego.

Od maja 1919 do czerwca 1921 pełnił służbę w 12. Dywizji Piechoty i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Od czerwca do października 1921 był słuchaczem kursu wyższych dowódców we Francji. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza z starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 390. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – korpus oficerów kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 6 pułk strzelców konnych. W 1923 pełnił służbę w Generalnym Inspektoracie Jazdy w Warszawie na stanowisku referenta, pozostając oficerem nadetatowym 6 psk. 2 listopada 1923 został przydzielony do 6 psk w Żółkwiz jednoczesnym odkomenderowaniem do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza jednorocznego kursu doszkolenia. Z dniem 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 6 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Stanisławowie na stanowisko szefa sztabu. 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 41. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W grudniu 1925 został przeniesiony do 9 pułku ułanów w Trembowlina stanowisko dowódców 1 szwadronu. Od stycznia 1927 w Departamencie II Kawalerii MSWojsk. 31 października tego roku ogłoszono jego przeniesienie do 2 Dywizji Kawalerii na stanowisko szefa sztabu. 20 lutego 1930 ogłoszono jego przeniesienie do 15 pułku ułanów w Poznaniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Został awansowany do stopnia podpułkownika kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931. We wrześniu 1932 został przeniesiony do 24 pułku ułanów w Kraśniku na stanowisko dowódcy pułku. W 1937 przeprowadził motoryzację pułku, który włączono w skład 10 Brygady Kawalerii. 19 marca 1938 awansował na pułkownika. W 1938 na czele pułku wziął udział w zajęciu Zaolzia.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 walczył w kampanii wrześniowej. Brał udział w obronie Rzeszowa jako dowódca 24. pułku ułanów. 19 września z całą brygadą przekroczył granicę z Węgrami, gdzie był internowany, po czym przedostał się do Francji. W okresie od stycznia do maja 1940 pełnił obowiązki zastępcy dowódcy Brygady Pancerno-Motorowej, a od maja do czerwca tego samego roku dowódca Ośrodka Zapasowego Kawalerii we Francji. Od października 1940 do stycznia 1941 służył w I Korpusie w Anglii na stanowisku zastępcy dowódcy 10 Brygady Kawalerii Pancernej stacjonującej w Szkocji, a do marca 1942 dowódcy 5 Brygady Kadrowej Strzelców.

Od marca 1942 pełnił funkcję zastępcy dowódcy 1 Dywizji Pancernej, z którą brał udział w inwazji we Francji walcząc w jej składzie do kwietnia 1945. W kwietniu 1945 został przeniesiony do Inspektoratu Wyszkolenia Wojska, a w październiku tego roku wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy I Korpusu Polskiego. 1 kwietnia 1945 został mianowany generałem brygady. Po wojnie zamieszkał w Anglii, gdzie żył w wyjątkowo skromnych warunkach podejmując także pracę fizyczną; pochowany na cmentarzu w Wandsworth.