Ludwik Mieczysław Spiechowicz-Boruta

generał brygady Wojska Polskiego
20.02.1894 13.10.1985 Rzeszów

Biografia

Ludwik Mieczysław Spiechowicz-Boruta urodził się w Rzeszowie w 1894 roku jako syn Stanisława i Anieli z Zatorskich. Ojciec prowadził mały sklep mięsny; rodzina przeniosła się do Warszawy, gdy Mieczysław miał kilka lat. W młodości związał się z ruchem skautowym, a po studiach na Akademii Handlowej w Antwerpii wstąpił do Związku Strzeleckiego i ukończył kurs podoficerski.

Podczas I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, pełnił służbę w 1 kompanii II batalionu i awansował kolejno na chorążego, potem porucznika i podpułkownika. Został ranny w bitwie pod Rarańczą. Po traktacie brzeskim odegrał ważną rolę w przeniesieniu II Brygady na stronę rosyjską, a od marca 1918 walczył w II Korpusie Polskim w Rosji.

Po powrocie do kraju służył w odrodzonym Wojsku Polskim; brał udział w obronie Lwowa, a następnie został skierowany do Francji, gdzie dowodził polskimi pułkami w Armii Polskiej we Francji. Po powrocie na front wojny polsko bolszewickiej dowodził 143 pułkiem Strzelców Kresowych, który przemianowano na 4 pułk Strzelców Podhalańskich; za udział w bitwie pod Bilwinami odznaczono go Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari. W 1920 roku uzyskał awans do podpułkownika.

W okresie międzywojennym objął szereg stanowisk w sztabie i dowództwach, m.in. szefa sztabu 8 Dywizji Piechoty w Modlinie, dowódcę 32 pułku piechoty w Modlinie, zastępca szefa sztabu Inspektoratu Armii II, dowódcę 71 pułku piechoty w Ostrowi Mazowieckiej oraz dowódcę dywizji piechoty 20 Dywizji i później 22 Dywizji Piechoty Górskiej. W 1936 zyskał stopień generała brygady.

W okresie przedwrześniowym zajmował się także teorią i publicystyką wojskową; publikował w Przeglądzie Piechoty i był aktywnym działaczem w środowiskach kombatanckich. W 1939 objął dowództwo Grupy Operacyjnej Bielsko, później GO Boruta, a wojnę obronną prowadził w składzie 6 Dywizji Piechoty, 21 Dywizji Piechoty Górskiej i innych jednostek, z udziałem 10 Brygady Kawalerii.

Po inwazji został schwytany w ZSRR, zdołał uciec i brał udział w organizowaniu konspiracji antyradzieckiej. Po zwolnieniu w 1941 kierował grupą ewakuowanych sił do Iranu, a potem dowodził I Korpusem Pancerno-Motorowym w Szkocji. Po zakończeniu wojny wrócił do Polski i przeszedł na terenowy spokój, kontynuując działalność kombatancką i polityczną.

W latach 60. i 70. kontynuował pracę na rzecz kombatanctwa, był aktywny w Związku Inwalidów Wojennych i ROPCiO, a także wspierał opozycję demokratyczną. Zmarł w 1985 roku w Zakopanem i spoczywa na Nowym Cmentarzu w Zakopanem w kwaterze legionowej.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Dowódca Grupy Operacyjnej Bielsko podczas kampanii wrześniowej 1939
Dowódca 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty w okresie wojny
Dowódca I Korpusu Pancerno-Motorowego w Szkocji
Działacz kombatancki i uczestnik opozycji demokratycznej, współtwórca Listu 18 i ROPCiO

Ciekawostki

Podczas ucieczki z NKWD posługiwał się tożsamością Marian Morawski
W 1973 został mianowany generałem dywizji przez Juliusza Nowinę-Sokolnickiego
Zainicjował akcję protestacyjną przeciwko dewastacji Cmentarza Orląt we Lwowie

Udostępnij