Stanisław Aleksander Gołąb
Biografia
Stanisław Aleksander Gołąb urodził się 25 sierpnia 1878 w Rzeszowie jako syn Michała i Marii z domu Rittner.
Kształcił się w Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie, gdzie w 1896 zdał egzamin dojrzałości. Podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1900 uzyskał stopień doktora. Edukację prawniczą prowadził także za granicą w Wiedniu, Berlinie, Monachium i Paryżu. Od 1901 pracował w Prokuratorii Skarbu we Lwowie, a po zdaniu egzaminu prokuratorskiego w 1904 został koncepistą w Prokuratorii Skarbu w Krakowie. Po zdaniu egzaminu adwokackiego w 1909 objął stanowisko adiunkta i sekretarza. Podczas I wojny światowej w 1917 został awansowany na radcę skarbu reprezentującego interesy państwa. Uczestniczył w pracach nad stworzeniem systemu prawa na obszarze ziem polskich. W 1917 uzyskał habilitację na Uniwersytecie Jagiellońskim i otrzymał tytuł venia legendi.
Po odzyskaniu niepodległości, w 1919 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Był członkiem Komisji Kodyfikacyjnej, sekretarzem sekcji prawa cywilnego, referentem kodeksu postępowania cywilnego i podkomisji prawa o stosunkach z pokrewieństwa i opieki. Był współtwórcą projektów kodeksu postępowania cywilnego, prawa rodzinnego, prawa międzynarodowego prywatnego i kodeksu zobowiązań. W 1921 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego na UJ. Sprawował stanowiska kierownika Katedry Prawa Cywilnego UJ, a od 1928 także Katedry Prawa Procesowego Cywilnego UJ. Był dwukrotnie dziekanem Wydziału Prawa UJ (1923–1924 oraz 1934–1935) i członkiem Polskiej Akademii Umiejętności.
Zmarł 30 marca 1939 w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera 24-wsch-po prawej Szumrańskiej).