Stanisław Hochfeld
Biografia
Stanisław Hochfeld, również znany jako Alfred Hochfeld, urodził się 13 września 1893 roku w Rzeszowie w rodzinie Wilhelma i Matyldy z Paznasów. Po ukończeniu I Gimnazjum w Rzeszowie i kursów w Akademii Handlowej w Lwowie wrócił do rodzinnego miasta, gdzie pracował w kasie oszczędności i współpracował z działaczem niepodległości Tadeuszem Furgalskim.
W 1914 roku został wcielony do armii austro-węgierskiej. Walczył na frontach wschodnim, a następnie we Włoszech. Jego macierzystym oddziałem był 40. pułk piechoty. Został mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 stycznia 1916. We wrześniu 1918 zdezerterował i wrócił do Rzeszowa.
W listopadzie 1918 brał udział w rozbrajaniu Austriaków i obronie Lwowa. Pełnił funkcje zastępcy dowódcy 4 kompanii I batalionu 5. Pułku Piechoty Legionów, a następnie dowodził kompanią i I batalionem w 1. Pułku Piechoty Legionów. 19 sierpnia 1920 został awansowany na kapitana. Po zakończeniu działań wojennych służył w 1. Pułku Piechoty Legionów, a w 1922 przeszedł do rezerwy w Wilnie. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919.
Po zakończeniu służby prowadził hurtownię tytoniową w Wilnie. W latach 1926–1929 działał w Związku Strzeleckim, pełniąc funkcje zastępcy komendanta, a następnie komendanta okręgu grodzieńskiego. W 1928 podczas V Marszu Szlakiem Kadrówki pełnił funkcję komendanta II batalionu. Do 1932 był gospodarzem klubu sportowego Cresovia Grodno. W 1932, po utracie koncesji, przeniósł się do Warszawy jako bezrobotny. W 1933 wyjechał do Gdyni, gdzie podjął pracę w oddziale Spółki z o.o. Progress – Zjednoczone Kopalnie Górnośląskie.
W 1934, będąc oficerem rezerwy, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział w rezerwie do 42. Pułku Piechoty w Białymstoku. Na stopień majora w rezerwie awansował ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 20. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Walczył w obronie Wybrzeża w kampanii wrześniowej, początkowo dowodząc II batalionem ochotniczym, a od 5 września Kartuskim Batalionem Obrony Narodowej. 19 września 1939 ranny dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w obozach: Prenzlau, Schildberg, Silberberg, Hadamar, Gross-Borni, Dössel. Po uwolnieniu wrócił do Polski.
Zmarł 22 stycznia 1951 roku w Gdyni i został pochowany na Cmentarzu Witomińskim.