Tadeusz Edmund Gadulski
Biografia
Tadeusz Edmund Gadulski urodził się 9 lutego 1901 roku w Rzeszowie w rodzinie Edmunda i matki z domu Lepianka. W 1922 roku zweryfikowany na podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 181. lokatą w korpusie oficerów piechoty; jego oddziałem macierzystym był 5 Pułk Piechoty Legionów. W latach 1923–1924 służył w 77 Pułku Piechoty w Lidzie. 12 lutego 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski awansował go na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1920 i 35. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 4 Pułku Strzelców Podhalańskich w Cieszynie. W kwietniu 1928 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym zwolnieniem do dyspozycji komendanta kadry. 2 grudnia 1930 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 168. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1930–1935 pełnił służbę w Korpusie Ochrony Pogranicza, w batalionie KOP „Ludwikowo”. W marcu 1939 pełnił służbę w 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Krotoszynie na stanowisku oficera administracyjno-materiałowego.
W sierpniu 1939, w czasie mobilizacji, został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza 56 pp. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. Wziął udział w bitwie nad Bzurą i obronie Warszawy. 1 października 1939, po kapitulacji załogi stolicy, dostał się do niemieckiej niewoli. Początkowo przebywał w Stalagu IIA, a następnie w Oflagu IIA Prenzlau i Oflagu IIE Neubrandenburg.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Niepodległości przyznany 15 kwietnia 1932 za pracę w dziele odzyskania niepodległości; Krzyż Walecznych dwukrotnie; Srebrny Krzyż Zasługi – 1938.