Tadeusz Józef Ludwik Furgalskips
Biografia
Urodził się 3 lipca 1890 w Rzeszowie w rodzinie notariusza Antoniego i Heleny z Grychowskich. Był starszym bratem Teodora Furgalskiego. Kształcił się w Leżajsku, Krakowie, a od czwartej klasy w gimnazjach w Rzeszowie, gdzie w 1909 zdał maturę. W latach 1909-1914 studiował geologię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego pod kierunkiem dr Wiktora Grychowskiego.
W latach 1911-1912 odbył obowiązkową służbę w 32 Pułku Piechoty Obrony Krajowej Nowy Sącz jako jednoroczny ochotnik. Zdał egzamin oficerski, lecz odmówił pozostania w armii. Był członkiem Związku Walki Czynnej, organizował i szkolił członków Związku Strzeleckiego. W Strzelcu nosił pseudonim Wyrwa. Ukończył kurs wyższy (szkołę oficerską) i był jednym z 66 słuchaczy kursu wyższego odznaczonych przez Józefa Piłsudskiego znakiem Parasol.
Od 6 sierpnia 1914 w szeregach Legionów Józefa Piłsudskiego. Początkowo w składzie Kompanii Kadrowej. Uczestniczył w zajęciu Kielc, a następnie we wrześniowych potyczkach pod Nowym Korczynem, Winiarami i Opatowcem. Następnie objął dowództwo IV batalionu I Brygady. W listopadzie brał udział w bitwie pod Krzywopłotami; w 1915 walczył nad Bugiem, Stochodem i Styrem. W czasie tych walk awansował do stopnia majora. 2 czerwca 1915 objął komendę batalionu uzupełniającego Nr I Polskich Legionów. Pełnił funkcję dowódcy I batalionu 1 Pułku Piechoty oraz dowódcy II batalionu w 5 Pułku Piechoty w składzie I Brygady.
Szczególnie odznaczył się w bitwie pod Koszyszczami (14 października 1915), gdzie na czele dwóch kompanii dokonał wypadu na pozycje rosyjskie, biorąc do niewoli znaczny odsetek nieprzyjaciela i przyczyniając się do stabilizacji frontu na tym odcinku. W bitwie pod Kostiuchnówką jego batalion wyróżnił się w obronie Polski Góry, odpierając ataki armii Brusiłowa w czasie ofensywy letniej. Po przerwaniu przez Rosjan linii frontu wycofał się na linię Stochodu. W trakcie odwrotu macierzysty pułk Furgalskiego pobłądził; napotkali rosyjski konny patrol, który oddał do nich salwę karabinową. Berbecki został ciężko ranny, a Wyrwa zginął w okolicy Maniewicz w nocy z 6 na 7 lipca 1916. Miejsce jego spoczynku jest nieznane.
Pośmiertnie awansowano go do stopnia podpułkownika. Był kawalerem.
We Lwowie jego patronat przyjął oddział Związku Strzeleckiego, a podczas obchodów 20. rocznicy śmierci majora 6 września 1936 przemianowano ulicę Kąpielną na ulicę Majora Tadeusza Wyrwy-Furgalskiego. W 1991 ustanowiono w Krakowie ulicę Tadeusza Wyrwy-Furgalskiego. Ponadto ulicę mjr. Furgalskiego ustanowiono w Leżajsku, gdzie zamieszkiwał.
Jego życiorys opisał Karol Koźmiński w książce pt. Kamienie na szaniec, wydanej w 1937.