Wielisław Bohdan Krajowski
Biografia
Wielisław Bohdan Krajowski, właśc. Wielisław Králíček, urodził się 1896 roku w Rzeszowie. Jego ojciec, Franciszek (František) Králíček, był generałem dywizji Wojska Polskiego o czeskim pochodzeniu; matka Teodozja z Janeczków. Kształcił się w C. K. Gimnazjum w Sanoku, gdzie w 1912 ukończył VI klasę, a w 1914 – VIII klasę w c.k. Gimnazjum z wykładowym językiem polskim w Przemyślu (na Zasaniu), bez zdania matury.
Do października 1918 walczył na froncie włoskim jako podporucznik 22. pułku artylerii polowej. Po powrocie do kraju dołączył do Polskiej Organizacji Wojskowej w Przemyślu; brał udział w rozbrajaniu oddziałów armii na terenie Przemyśla i w obronie Lwowa. W styczniu 1919 powierzono mu funkcję adiutanta I dywizjonu 4 pułku artylerii polowej; 7 maja 1919 formalnie przyjęto go do Wojska Polskiego. W kolejnych latach służył m.in. jako adiutant I dywizjonu 10 pułku artylerii polowej, brał udział w wojnie polsko–bolszewickiej i awansował na porucznika artylerii.
W latach 1923–1926 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną, a następnie służył w dowództwie 20 Dywizji Piechoty w Słonimie jako I oficer sztabu. W 1927 awansował na kapitana ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1927 roku. W 1927 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko I oficera sztabu 2 Brygady Ochrony Pogranicza w Baranowiczach, a następnie do Dowództwa Okręgu Korpusu IX w Brześciu na stanowisko referenta w Oddziale Ogólnym. Następnie pełnił obowiązki kierownika Samodzielnego Referatu Mob, a później zastępcy szefa Wydziału Mob. W 1932 z DOK IX został przeniesiony do 18. pułku artylerii polowej. W 1935 awansował na majora ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1935 roku i 36. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Do końca grudnia 1935 roku dowodził I dywizjonem 9. pułku artylerii ciężkiej w detaszowanym Brześciu. W styczniu 1936 został przydzielony do Szefostwa Komunikacji Wojskowych Sztabu Głównego w Warszawie na stanowisko referenta w Referacie Transportu Wydziału Komunikacji, a później kierownikiem tego referatu.
W marcu 1939 roku został wyznaczony zastępcą majora Leona Nowosilskiego, szefa Wydziału Operacyjno-Transportowego Szefostwa Komunikacji Wojskowych Sztabu Głównego. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił służbę na stanowisku zastępcy szefa Wydziału Operacyjno-Transportowego I Eszelonu Szefostwa Komunikacji Naczelnego Wodza. 18 września przekroczył granicę z Rumunią.
Po wybuchu II wojny światowej został oficerem Polskich Sił Zbrojnych. W stopniu pułkownika pełnił funkcję szefa Oddziału I Sztabu Naczelnego Wodza. Po wojnie decyzją Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej z dnia 26 września 1946 r., wraz z 75 innymi oficerami Wojska Polskiego, utracił obywatelstwo polskie, które przywrócono mu w 1971 roku.
Zmarł 9 października 1973 roku. Był żonaty z Marią z Pawluczyków.