Władysław Budzisz
Biografia
Władysław Budzisz urodził się 22 stycznia 1900 roku w Rzeszowie. Po ukończeniu szkoły podstawowej przeniósł się do Jarosławia, gdzie jego ojciec został przesiedlony w 1910 roku. Kontynuował naukę w gimnazjum w Jarosławiu, a w latach 1912–1914 uczęszczał do gimnazjum - filii św. Jacka w Krakowie.
Od stycznia 1915 do października 1916 służył w I Brygadzie Legionów Polskich. Został ranny pod Kozienicami. Za udział w wojnie otrzymał odznaczenia bojowe i Krzyż Zasługi. Po powrocie z Legionów kontynuował naukę i zapisał się na Wydział Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
Po I wojnie światowej pracował jako dziennikarz w Gońcu Krakowskim, redagował dział sportowy i był członkiem zarządu Klubu Sportowego Wisła. W okresie międzywojennym był ideowo związany ze Stronnictwem Chłuskim, z którego kandydował na posła do Sejmu RP. W 1939 ożenił się i zamieszkał w Warszawie, z której został ewakuowany do Ostrówka.
Po zakończeniu kampanii wrześniowej powrócił do Warszawy. W 1940 roku wyjechał do Jarosławia. W czasie okupacji pracował jako księgowy w majątku ziemskim w Karawaczu. 18 sierpnia 1944 został wybrany na radnego wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, a 27 września tego roku został starostą powiatowym w Jarosławiu, którym był do 1945 roku. W tym samym czasie pełnił funkcję prezesa Spółdzielni Jedność w Jarosławiu.
Pod koniec 1948 roku został prezesem powstałej w Jarosławiu Powszechnej Spółdzielni Spożywców. W latach 1945–1947 był prezesem Jarosławskiego Klubu Sportowego. Z jego inicjatywy i staraniem zbudowano stadion sportowy przy ulicy Bandurskiego w Jarosławiu, którego uroczyste otwarcie odbyło się 25 maja 1947 roku. Po ustąpieniu z prezesury 15 maja 1947 roku został powołany na członka Rady Opiekuńczej Klubu Sportowego, a 20 sierpnia wybrany został prezese m honorowym.
Na zebraniu organizacyjnym Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Jarosławiu, które odbyło się 20 stycznia 1950 roku, został wybrany jego pierwszym prezesem. Od pierwszych chwil po wyzwoleniu żywo interesował się działalnością Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia - był jednym z inicjatorów reaktywowania jego działalności przerwanej w okresie okupacji. W latach 1945–1947 był jego prezesem. W latach 1947–1958 działalność stowarzyszenia była z powodu sytuacji politycznej w Polsce czasowo zawieszona. Po wznowieniu działalności, od 27 listopada 1958 roku pełnił funkcję sekretarza. 27 stycznia 1963 roku ponownie wybrano go na prezesa, którą to godność piastował do 1973 roku.
W 1963 roku otrzymał wojewódzką nagrodę za działalność na polu naukowo-badawczym i kulturalno-oświatowym. Radny Miejskiej Rady Narodowej w Jarosławiu w latach 1944–1954 i 1961–1973. Zmarł 17 lipca 1973 w Jarosławiu; pochowany został na Starym Cmentarzu.