Władysław Dzióbek

Władysław Dzióbek urodził się 22 marca 1895 roku w Rzeszowie jako syn Wawrzyńca i Katarzyny z domu Sobańskich. Po ukończeniu Szkoły Powszechnej i II Gimnazjum w Rzeszowie zdał maturę w 1913 roku i podjął studia prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Środki na edukację zdobywał udzielając korepetycji, a podczas ferii pracował przy robotach ziemnych i budowlanych; w okresie studiów pracował też jako robotnik naftowy w kopalni w Borysławiu.

Od 1 czerwca 1915 służył w armii Austro-Węgier, wcielony został do 17 pułku strzelców. W tym samym roku ukończył VI turnus Szkoły Oficerów Rezerwy na Węgrzech, po czym w grudniu 1915 wrócił na front. Do marca 1918 przebywał na frontach rosyjskim i włoskim, prowadząc pluton, a następnie kompanię; był ranny. 1 stycznia 1916 mianowany został podporucznikiem rezerwy piechoty landwery.

W Wojsku Polskim: Z początkiem listopada 1918 zgłosił się do Wojska Polskiego. Z dniem 1 listopada 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika. W 1919 awansował na porucznika i uczestniczył w wojnach polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. W połowie grudnia 1918 dowodząc jedną z kompanii Batalionu Ziemi Rzeszowskiej odbił fort Grochowce; za odwagę został zaproponowany do odznaczenia Virtuti Militari 5 klasy. 25 listopada 1920 zdekretowano stopień porucznika w piechocie z dniem 1 kwietnia 1920. Do końca 1920 walczył na froncie jako dowódca kompanii w 18 i 17 pułku piechoty; następnie w Batalionie Zapasowym 17 pp w Rzeszowie.

1 czerwca 1921 służbę pełnił w Punkcie Koncentracyjnym Jeńców 6 Armii w Kowlu; w tym samym roku awansował na kapitana. Odbył kursy przeszkolenia oficerów w Krakowie (1921) oraz w toruńskiej Centralnej Szkole Strzelniczej (1922). Zweryfikowany jako kapitan 3 maja 1922; kontynuował służbę w 17 pp, pełnił funkcje dowódcy kompanii, dowódcy szkoły podoficerów, a także zastępcy dowódcy batalionu 17 pp. W 1928 awansował na majora. Został przeniesiony do 86 pp Mołodeczna na stanowisko dowódcy III batalionu; w 1929 przesunięty na stanowisko kwatermistrza 86 pp. Do 1937 służył w Mołodecznie; w 1933 przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu detaszowanego 86 pp w Kraśnym nad Uszą; 1937 awansował na podpułkownika i objął stanowisko I zastępcy dowódcy 14 pp we Włocławku. W 1938 został wybrany prezesem Wojskowego Klubu Sportowego działającego przy 14 pp. 17 maja 1939 objął obowiązki dowódcy 14 pp; 26 sierpnia 1939 odebrał przysięgę żołnierzy 14 pp i pułk wyprowadził na rejon koncentracji. Zmobilizowany 144 pp; II i III bataliony mobilizowały się we Włocławku; III batalion nie dotarł do macierzystej dywizji; brał udział w zdobyciu Sochaczewa. W kampanii wrześniowej 1939 prowadził dowództwo i pododdziały specjalne 144 pp do miejsca koncentracji dywizji w okolicach Zgierza; po połączeniu z innymi oddziałami walczył na przedpolach Warszawy. Po kapitulacji Warszawy przebywał w niemieckiej niewoli (Stalag I A Stablack; następnie obozy w Prenzlau, Neubrandenburg i Schwerin).

Wyzwolony 2 maja 1945, jako komendant obozu brał udział w rozbrajaniu Niemców oraz w uwolnieniu kolumn więźniów z obozów Oranienburg i Ravensbrück. Po wojnie pracował w administracji polskich obozów w brytyjskiej strefie okupacyjnej. Powrócił do kraju pod koniec września 1947 i zarejestrował się w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Rzeszowie. Zmarł 8 lipca 1971 i spoczywa na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu.