Władysław Hordyński
Biografia
Władysław Hordyński był synem Ludwika Horodyńskiego, profesora gimnazjalnego i wykładowcy matematyki na Politechnice Lwowskiej, oraz Jadwigi z Walczaków. Niemal całe życie spędził w Krakowie.
W 1926 r. rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wybrał polonistykę jako główny przedmiot, lecz dwa lata później podjął studia muzykologiczne u Zdzisława Jachimeckiego. W 1939 r. uzyskał stopień magistra filozofii w zakresie muzykologii na podstawie pracy o życiu i twórczości fortepianowej Józefa Krogulskiego.
Jeszcze jako student pracował w bibliotece Seminarium Historii i Teorii Muzyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracę w Bibliotece Jagiellońskiej rozpoczął w 1930 r., najpierw jako wolontariusz, a od 1936 r. jako pracownik. W tym samym roku złożył egzamin bibliotekarski.
Od początku pracy zajął się jej zbiorami muzycznymi; dbał o ich katalogowanie i uporządkowanie. Lata II wojny światowej spędził w Rumunii, mieszkał w Bukareszcie, gdzie pracował w Bibliotece Akademii Rumuńskiej, Konserwatorium Muzycznym i w bibliotece Francuskiego Instytutu Studiów Bizantyjskich. Sporządził wykaz poloników XV–XVIII wieku ze zbiorów Biblioteki Akademii Rumuńskiej (druk: Biuletyn Miesięczny Biblioteki Jagiellońskiej, 1953, nr 6 i 8).
Po powrocie do kraju, w sierpniu 1945 r., podjął od razu pracę w Bibliotece Jagiellońskiej (zbiory muzyczne). Opiekował się też czytelnią zbiorów specjalnych. W 1958 r. został powołany na stanowisko kierownika Oddziału Zbiorów Muzycznych i Pracowni Fotograficznej, a w 1964 r. uzyskał stopień starszego kustosza dyplomowanego. Zmodernizował pracownię fotograficzną. Przez trzydzieści lat pracy zbiory muzyczne wzrosły czterokrotnie, powstał ich katalog, opracowano wiele z rękopisów muzycznych, zgromadzono bibliotekę podręczną i zapoczątkowano gromadzenie płyt. Hordyński poświęcał wiele czasu szkoleniom pracowników i studentów.
Całe życie interesował się problematyką bibliotekarstwa muzycznego, wymieniał się doświadczeniami z kolegami po fachu w kraju i za granicą. Pracował naukowo i zawodowo, jednej i drugiej sprawie poświęcając tak samo dużo czasu. Został powołany w 1948 r. na współpracownika Komisji Muzykologicznej Polskiej Akademii Umiejętności, był też członkiem Rady Naukowej oraz Sekcji Źródeł Towarzystwa im. Fryderyka Chopina. W 1949 r. podczas Roku Chopinowskiego organizował wystawę i w związku z tym pojechał do Francji w celu zebrania odpowiednich materiałów. Wiele publikował. Większość powojennych artykułów poświęcił Fryderykowi Chopinowi, ogłosił nieznane wcześniej listy Chopina do A. Cichockiego, oraz młodzieńcze Wariacje D-dur Chopina na temat pieśni Moore'a. Był autorem życiorysów dla Polskiego Słownika Biograficznego.